รู้สึกดีดี กับ MSN

posted on 05 Sep 2015 01:34 by cherriz
ว่าด้วยเรื่อง MSN ..
 
เมื่อก่อนตอนที่เริ่มรู้จักกับเเก
 
ด้วยความที่เเกน่าตาน่ารัก นิสัยดี เลยมีคนอยากรู้จักกับเเกเยอะเเยะไปหมด 
 
เเต่ด้วยความที่เราเรียนเอกเดียวกันเลยบังเอิญที่เราได้มาเป็นเพื่อนกัน
 
เเต่ก็นั่นเเหละ เพื่อนที่ไม่มีอะไรโดดเด่นอย่างเรา เลยไม่มีอะไรที่จะทำให้เราสนิทกันมากกว่านี้
 
ที่ทำได้คือ แอบจำเมล์ของเเกเพือที่จะเอาไป add MSN นี่เเหละ
 
เเต่ก็ไม่กล้า add ฮ่าๆ
 
ตอนนั้นมีเเต่ความไม่กล้า ไม่กล้า เต็มไปหมด
 
จำได้ว่ามีอบรมคอมพิวเตอร์ เเล้วแอบเล่น hi5 (ตอนนั้นฮิตมากกก พูดเเล้วจะรู้อายุ)
 
เเกเดินๆมาขอเเลกเมล์กันกับเพื่อนในเอกหลายๆคน 
 
เเต่ผ่านโต๊ะที่เรานั่ง ฟิ้ววววว
 
ไม่เเม้เเต่จะหันมามองว่ายังมีเพื่อนเเกอีกคนตรงนี้ที่ยังไม่ได้เเลก Hi5 กันนะโว๊ยยย
 
ก็นั่นเเหละ เรื่องราวของปี 1
 
จบไปแบบได้คุยมั่ง ไม่ได้คุยมั่ง ส่วนมากไม่ได้คุยเเละได้เเต่แอบมอง
 
 
 
 
 
 
1 ปีผ่านไป
 
จำไม่ได้เเล้วว่าเกิดเหตุการณ์อะไรถึงทำให้เรากล้าadd เมล์ของเเกใน msn
 
เเต่จำได้ว่าอะไรก็ไม่รู้ทำให้เราได้มาบังเอิญเจอกันข้างนอกบ่อยๆนอกจากตึกเรียน
 
อะไรก็ไม่รู้อีกเหมือนกันที่ทำให้เราได้ไปทะเลด้วยกัน จนตอนนี้ก็ยัง งงๆ
 
หลังจากไปเที่ยวครั้งนั้น เเกกับเราก็เปลี่ยนไปจากหน้ามือเป็นหลังมือ
 
เราสนิทกันกว่าเมื่อก่อนมาก
 
ครั้งเเรกของการทัก msn 
 
เราเป็นคนทักเเกไปเอง
 
เเต่ถึงจะสนิทกับเเกกว่าเมื่อก่อน ด้วยความที่เรารู้สึกดีกับเเก
 
เลยนั่งทำใจอยู่นานกว่าจะกล้าทักแกไป
 
คือเรื่องงาน ไม่ใช่เรื่่องอื่นเลยยย ก็ยังจะไม่กล้า (ก็คนมันเเอบชอบนี่หน่า)
 
คุยเสร็จ ก็ยังสั่นๆ คิดว่าต่อจากนี้คงไม่กล้าทักเเกก่อนอีกเเล้วเเหละ
 
จนตอนเย็นๆของวันเดียวกัน เเกทักกลับมา >//<
 
เป็นความรู้สึกที่ตอนนี้เเค่นึกถึงตอนนั้นยังสัมผัสได้ว่ามันรู้สึกดีมาก
 
เหมือนตัวเองกำลังมีความรัก (เว่อร์มาก)
 
เเกชวนคุยเรื่องอะไรมากมาย กวนบ้าง เเต่น่ารักดี ^^
 
 
จากนั้น
 
ปี2
 
ปี3
 
ปี4
 
ตัวเราเเทบจะติดกัน
 
ไม่ว่าจะทำอะไร
 
เเกจะชอบมาชวนเราไปทำด้วยตลอด
 
อ่านหนังสือ กินข้าว เรียน ไปเที่ยว
 
เเม้กระทั่งตอนนอน เเกยังมานอนเป็นเพื่อน
 
เพราะเเกรู้ว่าเราขี้กลัว
 
เเกชอบว่าเราเป็นเพื่อนกากๆของเเก ชอบงอเเงเป็นเด็ก 
 
เเต่เอาเข้าจริงเเล้วคนที่งอเเง เเละขี้งอน คือเเกตะหาก
 
ถึงเราจะพยายามบอกว่าเราเข้มเเข็งขนาดไหน เเกก็ยังบอกว่าเราขี้งอแงอยู่ดี
 
เอาเถอะๆ เรายอมเป็นคนขี้งอเเงในสายตาเเกคนเดียวนะ :P
 
--
 
 
----
 
ตอนนี้เราเป็นเพื่อนกันมาก็หลายปี
 
ถึงเเม้ MSN จะถูกเลิกเล่นไปนานเเล้ว
 
ถึงเเม้ว่าเราจะยังคงคุยกันอยู่สม่ำเสมอ
 
เเละเเกก็ยังกวนเหมือนเดิม
 
เราก็ยังนึกถึงบรรยากาศตอนคุย MSN กับเเกนะ
 
ฤดูหนาว-
 
ฝนดาวตก
 
เเกงอเเง-
 
ทะเลาะกับเเกเรื่องไร้สาระ
 
คุยกันจนเช้า เเล้วสลึมสลือไปเรียนต่อก็ยังมี
 
มากมายเหตุการณ์ที่เราคุยกันผ่าน MSN
 
กลางวันเจอเเกตอนเรียน
 
กลางคืนคุย MSN กับเเก
 
เป็นอะไรที่วิเศษมากๆจริงๆ
 
เพราะตอนนั้นยังรู้สึกว่ามีเเกอยู่ข้างๆหรือเปล่าก็ไม่รู้เหมือนกัน
 
หรือยังไม่มีสมาร์ทโฟนเพื่อที่จะตอบเเชทได้ตลอดเวลา
 
เลยทำให้ MSN ดูพิเศษแปลกๆ
 
เพราะเราต้อง online ตรงกัน
 
เราถึงจะคุยกันได้
 
ต่างกับตอนนี้ถึงจะคุย line กับเเกเหมือนๆเดิม
 
เเต่ไม่รู้สึกพิเศษเท่าๆเมื่อก่อน
 
ไม่ใช่เพราะรู้สึกดีกับเเกน้อยลงนะ
 
เเต่ถ้าเราสามารถเล่น internet ได้ตลอดเวลา
 
ความรู้สึกเวลาคุยกันมันคงไม่ดีเท่าเวลา online เจอกันหรอก
 
เเกว่ามั้ย ?
 
 
--
 
 
-----
 
  **ความสัมพันธ์ตอนนี้ก็ยังเป็นเพื่อนกันเหมือนเดิม
 
เเต่เเกดูท่างอเเงมากกว่าเมื่อก่อนนะ
 
อยากให้เราใส่ใจเเกมากกว่านี้
 
ก็ลองมาคบๆกันสิ
 
ไอ้เพื่อนบ้า :P
 
 
 

-

posted on 14 Jul 2015 23:34 by cherriz
....
 
 
ความรู้สึกวันนี้ ตอนนี้หน่ะเหรอ ...
 
เหมือนกับ '''
 
ฉันเคยเดินบนพื้นดินเหมือนคนธรรมดาทั่วๆไป
 
อยู่ๆเธอก็เข้ามาทำให้ฉันรู้ว่าฉันมีปีกเเละบินได้
 
เธอคอยเฝ้าสอนฉันให้หัดบิน
 
ตัวฉันตอนนั้นคิดว่าตัวเองเหนือกว่าใครๆ
 
บินไปด้วยคิดว่าตัวเองมีเธอคอยดูเเล ....
 
 
 
 
 
จนวันนึง ....
 
 
 
 
 
ขณะที่ฉันเริ่มบินได้คล่อง
 
ฉันที่กำลังบินได้สูงขึ้น สูงขึ้น
 
อยู่ๆ เธอก็ตัดปีกของฉันกลางอากาศ
 
ฉันร่วงลงจากท้องฟ้า ที่ที่ไม่เหมาะกับฉันตั้งเเต่เเรก
 
ล่นลงมาสู่พื้นดิน ที่ที่ฉันเคยเดินอย่างชำนาญ ,,
 
 
 
ไม่รู้หรอกว่าเธอทำไปเพราะอะไร ?
 
เเต่ถ้าจะทำเเบบนี้ .....
 
 
 
 
ไม่ต้องบอกให้ฉันรู้ว่าตัวฉันเองมีปีกก็ได้
 
มันเจ็บกว่าเดินสะดุดก้อนหินล้มบนพื้นดินซะอีก *

เธอ

posted on 30 Nov 2014 01:29 by cherriz
- จะเก็บมันเอาไว้ในใจ เพราะฉันไม่อาจฝืนย้อนคืนวัน ให้หวนได้ใหม่
ทำได้เพียงคิดถึง นับจากนี้ไป เธอจะอยู่ในใจ เป็นเรื่องจริงในความทรงจำ -
 
 
 
วันนั้น ''
 
วันสุดท้ายที่เราเจอกัน
 
ฉันยังจำมันได้ดี
 
เนิ่นนานที่วันเวลาพัดให้วันนั้นกลายเป็นอดีตอย่างช้าๆ
 
เเต่ความรู้สึกของฉันไม่ได้ห่างหายไปไหน
 
ยังคงสัมผัสได้กับความคิดถึงที่ครุกกรุ่นในหัวใจ
 
ในความรู้สึก
 
ในห้วงความคิด
 
ในทุกๆอย่างของการดำเนินชีวิต
 
ไม่ว่าจะทำอะไร 'เธอ' มักวนเวียนมาเกี่ยวข้องในความคิดของฉันเสมอ
 
ตอนนี้คงทำได้เเค่เท่านี้ เเค่จินตนาการถึงเธอ
 
เธอที่ฉันไม่มีทางจะได้ใกล้มากไปกว่านี้
 
เธอที่ฉันไม่รู้ว่าจะได้พบเจออีกเมื่อไหร่
 
เธอที่ฉันรู้สึกรักไม่เคยน้อยลง ....
 
 
---
 
 
 
-----
 
 
 
 
--------
 
วันนั้น ''
 
วันที่ถึงจะผ่านมาเนิ่นนาน
 
เเต่ฉันก็ยังชัดเจนในความรู้สึก ''
 
ความจริงที่ฉันต้องยอมรับ
 
ว่าจากนี้ไปเธอกับฉันเราอาจไม่พบกันอีก
 
อาจไม่ได้เห็นรอยยิ้ม
 
อาจไม่ได้ยินเสียงที่คุ้นเคยเวลาเธอเรียกชื่อฉัน
 
อาจไม่มีความสุขที่เกิดขึ้นทุกครั้งเวลาฉันอยู่กับเธอ
 
อาจจะ...
 
 
--
 
 
----
 
 
''''''''''''''''''
 
 
ถึงเเม้ฉันจะรู้สึกดีกับเธอมากเเค่ไหน
 
เเต่ก็ไม่มีความกล้าพอที่จะบอกในสิ่งที่ฉันรู้สึกกับเธอ
 
'เพื่อน' คำนี้มันทำให้ฉันไม่กล้าทำอะไรสักอย่าง
 
'เพื่อน' คำนี้มีความหมายกับฉันเกินกว่าที่ฉันจะทำลายมันลง
 
เพราะ ...
 
'เพื่อน' คำนี้ คือคำที่ทำให้ฉันได้มาพบกับเธอ ...
 
โชคดีเท่าไหร่เเล้ว ที่มีเธอเป็นเพื่อน '
 
 
'''
 
 
''''
 
 
วันนั้น ''
 
ทั้งๆที่รู้ว่าเธอกำลังจะเดินจากไป
 
ฉันไม่มีเเม้กระทั่งเสียงที่จะพูดกับเธอ
 
ไม่มีเเม้กระทั่งน้ำตา
 
ฉันปล่อยให้ทุกอย่างดำเนินต่อไปอย่างอิสระ
 
เเต่หัวใจได้ลอยหายไปกับสายลม
 
ตอนนั้น
 
ฉันทำได้เพียงยินยอมให้ทุกอย่างค่อยๆเคลื่อนไหวอย่างช้าๆ
 
กับความรู้สึกที่อธิบายไม่ได้
 
มันมากมายจนไม่รู้จะเริ่มต้นจากตรงไหน
 
ที่ทำได้คือมองเธอ ..
 
ที่เธอทำคือมองฉัน
 
เราต่างมองกันเเละกัน
 
เเต่ไม่มีคำพูดใดๆเอ่ยออกมา ''
 
เหมือนเธอจะรอให้ฉันพูดอะไรสักคำ
 
 
 
 
สุดท้่าย .. ก็ไม่มี '''
 
 
 
 
บอกตอนนี้สายไปไหม?
 
 - ฉันรักเธอ -
 
 
 
 
 
 
 

บอกรักเท่าไหร่มันคงไม่พอสำหรับฉัน 
ให้หันมองใครไม่มีใครดีเหมือนเธอ ~*

 

วันนี้วันเเม่ ...


เป็นอีกปีที่ไม่ได้อยู่บ้าน
จริงๆวันนี้ก็โทรหาเเม่เเล้วหล่ะ บอกรักเเม่ ไหว้เเม่ผ่านสัญญาณโทรศัพท์ ..
เเต่ก็ไม่ได้รู้สึกว่าตัวเองเป็นลูกที่ไม่ดี ไม่เสียดายที่ทำได้เเค่โทรหาเเม่ ไม่ได้กลับบ้านกอดเเม่เหมือนคนอื่นๆ
เพราะฉันทำทุกๆวันให้มีค่ามากที่สุดเท่าที่ลูกคนนึงจะทำได้ ..
ทุกๆวันเลยถือเป็นวันสำคัญสำหรับฉันเเค่มีเเม่ ..
มีเเม่ที่คอยให้กำลังใจฉัน 
มีเเม่ที่คอยอยู่ข้างฉันตลอด
มีเเม่ที่พร้อมให้ฉันกอดทุกๆนาที
มีเเม่ที่ทำให้ฉันโตมาได้จนทุกวันนี้
มีเเม่ที่สอนให้ฉันเป็นคนดี
มีเเม่ที่เหมือนๆเป็นทุกๆอย่างบนโลกใบนี้
มีเเม่ที่น่ารัก
มีเเม่ที่ฉันรัก 
เเละ
มีเเม่ที่รักฉัน ..

บอกรักเท่าไหร่มันคงไม่พอสำหรับฉัน 
ให้หันมองใครไม่มีใครดีเหมือนเธอ ~*

|[ ปล1. อันนี้อยากให้เเม่ได้อ่านเป็นตัวหนังสือ เพราะถ้าอ่านให้เเม่ฟังก็แอบเขินๆอยู่เหมือนกัน
ปล2.ฝากน้องไหว้เเม่เเทน รู้ๆอยู่ว่าน้องก็แอบเขินๆเหมือนกัน 
ปล3. ไม่ได้พูดถึงพ่อ เพราะวันนี้เป็นวันเเม่ เเม่เลยต้องเป็นตัวเด่น เเต่ไหว้พ่อผ่านเสียงเเล้วเหมือนกัน ]| จบ..~*

Categories